Knutselen met pijn: poëzie als vriendschap tot het einde
“Het gaat pijn doen, maar we gaan er iets van maken.” Met die woorden vat Giovanni Seynhaeve de kern samen van zijn dichtbundel ‘Knutselen met pijn’. Wat begon als een intense briefwisseling en chatgesprekken met een dierbare vriendin die getroffen werd door ALS, groeide uit tot een bundel over vriendschap, afscheid, verbondenheid en moed.
Giovanni Seynhaeve is vijftig, gehuwd met Elke Olivier en vader van drie kinderen. Hij werkt in het Lego Discovery Centre te Brussel, maar wie hem kent, weet dat zijn creativiteit veel verder reikt dan lego. Muziek, toneel, straattheater, schrijven en engagement lopen als een rode draad door zijn leven. Ook spiritualiteit speelt daarin een belangrijke rol. Jaarlijks trekt hij naar Taizé, waar stilte, ontmoeting en geloof samenkomen.
De aanleiding voor zijn boek ligt bij Marijke, een jeugdvriendin die hij leerde kennen tijdens een animatorcursus. Zij was actief in de Chiro, hij bij de Kajotters. Hun vriendschap bleef bestaan, ook toen het leven hen uit elkaar dreef. Jaren later vonden ze elkaar terug via sociale media. Toen kreeg Marijke de harde diagnose ALS.
“Het is machtig om een goede vriend te hebben met wie je woorden kunt delen”, vertelt Giovanni. “Haar pijn en mijn pijn kregen een plaats in onze gesprekken.” Die gesprekken kregen gaandeweg een poëtische toon. Elk gedicht in de bundel ontstond uit echte gesprekken, herinneringen en gedeelde ervaringen.
Een van de gedichten die Giovanni het meest raakt, is ‘Stilstand’. Het ontstond vanuit een beeld aan zee: vogels die tegen de wind in vliegen, zonder vooruit te raken. “Dat zijn wij soms ook”, zegt hij. “De moed hebben om te blijven vliegen, ook al ga je niet vooruit.”
De titel ‘Knutselen met pijn’ kwam trouwens van Marijke zelf. Voor Giovanni betekent het: erkennen dat pijn bestaat, maar er tegelijk iets mee proberen maken. “Het is niet loslaten, maar vasthouden op een andere manier”, zegt hij. “De pijn hoeft niet weggestopt te worden. Ze hoort bij het verhaal.”
Hoewel de bundel geen expliciet religieuze poëzie bevat, is er wel een duidelijke spirituele ondertoon. Giovanni verwijst naar de inspiratie die hij vond in Taizé en naar Jezus die, wetende dat Hij zou sterven, zijn vrienden samenbracht om nog eenmaal diepgaand met elkaar te spreken. “Dat bracht ook bij Marijke iets in beweging”, vertelt hij. “Wat zou jij zeggen als je wist dat je binnenkort sterft?”
Het boek wil vooral mensen verbinden. Mensen die afscheid moeten nemen, mensen die leven met ziekte of verlies, mensen die proberen trouw te blijven aan een vriend tot het einde toe. “Vriendschap is gemakkelijk zolang alles goed gaat”, zegt Giovanni. “Maar kiezen voor een vriendschap terwijl je weet dat je vriend zal sterven, dat vraagt moed.”
Die wederzijdse moed is de rode draad doorheen de bundel. Niet alleen de moed van degene die ziek is, maar ook van wie blijft, meedraagt en niet wegloopt van verdriet.
Giovanni kijkt met dankbaarheid terug op het ontstaan van het boek. Dankbaar voor zijn gezin, voor de uitgever die in het project geloofde, maar vooral voor wat Marijke tijdens haar ziekte teweegbracht. “Iedereen die haar graag zag, heeft elkaar leren graag zien”, zegt hij. “Dat is voor mij verrijzenis: verbonden blijven, ook voorbij de dood.”
En soms schrijft hij nog brieven aan haar. “Misschien”, glimlacht hij, “is dat ook een vorm van bidden.”
Het boek is te verkrijgen voor € 22 bij boekenbank in Vlaanderen en Nederland, Standaard Boekhandel, uitgeverij bibliodroom, in bibliotheken en bij Giovanni Seynhaeve via gseynhaeve0@gmail.com.
Filip Mulier
