Magda Demeyere van het pastoraal eenheidsteam aan het woord…
Beste medepelgrim
Als nieuw lid van de pastorale eenheid St Crispijn werd ik gevraagd mij even voor te stellen.
Mijn naam is Magda Demeyere. Ik woon in Ledegem en werd in 1953 als jongste geboren in een warm nestje bij mijn ouders, broer en zus. Helaas verloor ik 5 jaar later mijn vader. Dit traumatisch gebeuren had een weerslag op mijn verdere leven. We hadden het niet zo breed, maar ons moeder wilde kost wat kost dat we zouden kunnen studeren. Van haar kregen we ook belangrijke waarden mee zoals haar geloofsbeleving, respect en inzet voor de kwetsbaarste mensen en de liefde voor de natuur.
Van jongs af aan was ik actief in de jeugdbeweging tot ik verpleegkunde studeerde en minder tijd hiervoor vond. Ik werkte later op de kinderafdeling en de palliatieve eenheid in het voormalig H.Hartziekenhuis, waar ik als verantwoordelijke ook de vrijwilligerswerking trok. Op de palliatieve eenheid mocht ik samen met ons team gedurende 13 jaar met meer dan duizend patiënten en hun familie een stukje intense weg afleggen. Daar mocht ik ook heel wat talentvolle vrijwilligers ontmoeten. Ik kreeg er heel wat levenslessen zoals de waarden die echt belangrijk zijn in het leven en het leren loslaten.
Eens met pensioen maakten mijn creatieve hobby’s (kleien en tekenen) stilaan meer en meer plaats voor vrijwilligerswerk: Via Samana waar ik lokale voorzitter ben, merk ik dat er heel wat mensen door hun beperkingen of hun taak als mantelzorger het echt wel moeilijk kunnen hebben. Met onze Samanakern proberen we wat ondersteuning te geven door vormings- of ontspannende activiteiten te organiseren en huisbezoek.
Als medewerker bij zorgend vrijwilligerswerk West- Vlaanderen van CM word ik soms geconfronteerd met zinsvragen.
In Rustenhove duw ik rolstoelgebruikers tijdens de wekelijkse zomerwandelingen en breng ik bewoners die het wensen naar de kapel voor de vieringen.
Sinds de start van het Vlinderhuis in het ziekenhuis, een goede 10 jaar geleden ondersteunen we met ons team, kinderen met verliessituaties. Dit gebeurt via spel, creativiteit en verdiepingsmomenten. Soms komen vormelingen op een speelse wijze kennis maken met dit initiatief.
Met Present, de vrijwilligerswerking gegroeid vanuit Caritas ondersteunen we vrijwilligersverantwoordelijken en vrijwilligers uit de zorgsector via passende vormingen en coaching. Ik mag er genieten van deugddoende contacten en boeiende vormingen.
Bij Natuurpunt zijn we vooral actief rond het natuurgebied in Ledegem. Naast onderhoudswerken, organiseren we er ook allerhande thema wandelingen.
Als Mooimaker ruim ik er wekelijks sluikstort. Een opdracht die jammer genoeg toeneemt.
Velt (vereniging voor ecologische leef en teeltwijze) waar ik lokale voorzitter ben, maakt me nog bewuster van de impact die we hebben op milieu en samenleving door onze levenswijze.
Iedere dinsdagvoormiddag kan je me vinden in de tuin van Marienstede in Dadizele, waar ik met de gebruikers samenwerk. Af en toe help ik er ook in de winkel. De gebruikers: mensen met een beperking verbazen me steeds door hun veerkracht. Maar last but not list wil ik er ook zijn voor mijn omgeving natuurlijk. Mijn verplaatsingen doe ik meestal mindfull met de fiets.
Mijn spirituele voeding vind ik in de eucharistievieringen, sommige NPO2 TV programma’s, mooie teksten, het St Janskoor, deugddoende contacten en wekelijkse yogasessies….
Toen priester Eddy me vroeg om toe te treden tot het nieuwe pastoraal team, aarzelde ik wel even gezien mijn drukke agenda. Maar mijn verantwoordelijkheidszin deed me toch ja knikken.
In het team werk ik mee in het werkgroepje Diaconie of dienstbaarheid. Al vind ik liturgie en verkondiging ook belangrijk. Ik volgde 2 dagen opleiding rond ‘teamlid worden in een pastorale eenheid’ en was verrast door de grote groep enthousiaste deelnemers. Ook de lesgevers waren super begeesterend en werkten vooral interactief. Het voelde goed. De kerk is niet oubollig en heeft een goed doordachte toekomstvisie merk ik!
Laten we samen op weg gaan als Pelgrims van hoop!
Magda
